به دنیا می آیم

در یکی از همین عصرهای به دنیا نیامده

با گیسوان آویزان

و

چشم هایی که در سیاهیش ماه می گرید

و تنگ و گشاد می شود

در مردمک هایم زمین

نه

هنوز به دنیا نیامده ام

خفه ام می کند

بوی تابستان

آسمان زور می زند

مادرم فریاد

و گریه های یک...از جرز دیوارها بیرون میریزد

حالا

ترک بر میدارد

خنده ام روی صورتم

و پخش می شود

تا ناکجای جاده ای که

همیشه بارانی است

در اندانم مه زنی که

روحی کافور زده را می بوسد