باید به سکوت تن نباید داد

رویای سپید در گلویم بود

وقتی که گلوی من شهابی شد

وقتی که گلوی من در آتش سوخت شب بود

دستی اگرم ز پله بر می پیچید؟!

دستی اگرم ز آب می غلتاند؟!

امروز مسافران دیگر روز!

آن طرقه ار آن گلو نمی خواند

من هستم و چتر کاکلی پر برف

زین پله که می رود به دانایی

در زیر درخت های پاییزی!

ما پیرهن از تبر نپوشیدیم

ما پیرهن از درخت پوشیدیم

دیروز مسافران دیروزی!