می روم

تابستان کهنه ام را روی ایوان پهن کنم

و قرض بگیرم برای شام امشب

دو تکه خاطره-که شاید بیات

و ماه

باز هم خواب مرا دیده / نمی بیند

.

.

.

.

.

.

.

.

خسته

در پلکان خوابت هایت

می نشینی و

و فال حافظ ر فوت می کنی

به خودت

به پنجره

به سیب

.

.

.

.

.

.

.

تبخال ماه

به لب های تو هم رسیده است