زنگ مدرسه خورد همه کتاب و دفتر رو

جمع کردن و واسه ادامه رفتن

همه شاد از اینکه حالا برن خونه

خوب چیزی نیست که اون ها رو برنجونه

ولی خونه واسه من بود طور دیگه

یاس داستانش رو اگه بتونه میگه

تو دلم به همکلاسی ها گفتنم خوش به حالت

همیشه اثاث ماها بوده پشت وانت

تو باید الان بری تکالیف رو بنویسی و

بعد بشینی به تماشای تلویزیون

بابا سر شام به بچه اش بنازه پس

فردا تو سرحالی توی کلاس درس

ولی من نمی خوام که برم خونه

واسه چی برم حالا که دلم خونه

وقتی که دردها من رو دوره کردن

مثل طناب دام پیجیدن دور گردن

میشینم فکر میکنم و به خودم میگم آیا؟

داستان من بدتر نبود از بینوایان؟

قصه ی فرار ما به یک شهر مرزی

تو اتاق بی چراغ و یک شمع قرضی

تو خونه ی که از بیماری مادر تب کرد

پول دارو نبود یعنی باید صبر کرد

تا کی؟ کی به داد این حس برسه؟

وجود من پر از درد و استرسه

هر چی داد و فریاد زدم و هر چی اشک

انگار صدام می پیچید به خودم بر میگشت

تو خونه و خیابون حتی هنگام درس

توی فکر اینکه فردا دم زندان قصر

چطور باید هشت ساعت رو بکوب بشینم

تا بتونم بابام رو من از پشت شیشه یه ربع ببینم

نمی خوای بمیری شیرینیه جون آدمه

دلیله من واسه زندگی خوانوادمه

خونواده ای که روز خوشی نداشتن

خواستن ولی دشمن ها نذاشتن

واسه خدا بودم مثل موش آزمایشگاه

نتیجه ها روبرو شده باز با اشکال

مشکلاتی که میخونم پای گوشه ی دردم

چون من نمیخوام دنبال سوژه بگردم

سوژه زندگیمه که من شدم یه سره ویران

آره کمر من زیر این بار خمیده شد

ولی قدرتی توی وجودم دمیده شد

من به آینده های روشنم اعتقاد دارم

چون که آینده ها هم به من اعتماد دارن

خواننده یاس