شعرهایی به گویش شیرازی
لطفا به گیرنده های خود دست نزنین شعر لهجه دراد!
یادته قدیمترا چه با صفا بود گلی جون؟
سینمون مث چشای تو بی ریا بود گلی جون
پاهامون شوق دویدن رو زمین خاکی دوشت
دلمون با همدیگه چه آشنا بود گلی جون
دیولای کاگلی و رنگ رورفته ی کوچمون
برامون قشنگ تر آجرنما بود گلی جون
وختی بارن میومه او(آب) تو کوچاها ول میشد
وسطای هر کوچه باغ صتو(صد تا) جو بپا بود گلی جون
یی پامون تو شاچراغ و آسونه و سیدآج قریب
یی پامون تو سعدی و تو دلگشا بود گلی جون
یادته خواب و خماری تو چشا پیدو نبود
تو سر بی دردمون چه نقشه ها بود گلی جون
یادته گفتی بیو آگرگه بازی بکنیم
وختی من گرگ میشدم چیرت هوا بود گلی جون
یادومه چادر نمازت که پره گل بته بود
به چیشام قشنگتر از باغ صفا بود گلی جون
بو نیگای مشت تو هی دل تو دلم وجه میزد
هر کی که نیگات میکرد روزش سیاه بود گلی جون
چیشم رو از تو چیشت لیم لیم سروندم رو زمین
که یهو فردو(فردا) نگی چه بی حیا بود گلی جون
گفتمت ننم میات در خونتون گپ بزنه
منو من کردی ولی دلت رضا بود گلی جون
سر پیری باز دیدم دل تو سینم وادنگ میاد
گفتمش ئی حرکات مال او روزا بود گلی جون!
***** ***** ***** ***** *****
او وقت ها هی بو(با) عشقو ور میرفتی
دوسم داشتی ولی پی شر می رفتی
نه یی دل صتو(صد تا) دل صدقت میرفتم
دلا رو ورمیدوشتی در میرفتی
***** ***** ***** ***** *****
او وختا هم چیم محشر نبودی
الفبوی عشقم رو از بر نبودی
خیال کردی تروتفه ای نطنزی
خوبیش اینجان که از من سر نبودی
***** ***** ***** ***** *****
هنو ملی بیات(محله ی بیات) یادوم نرفته
قرشمال بازیات یادوم نرفته
هنوزم بعده سی چل سال شمسی
او چیش قرنوی بوات یادم نرفته
***** ***** ***** ***** *****
نیگات لیم لیم برام پرواز میکرد
لوات عشق منه آغاز میکرد
سر سفره میون دوس و دشمن
دلت راضی زبونت ناز میکرد
